Plymouth, 1968 model yılı için Road Runner’ı piyasaya sürdüğünde misyon basitti: lüks ekstraları ortadan kaldırmak, büyük bloklu Mopar motorunu eklemek ve fiyat konusunda tüm rakiplerini geride bırakmak. Yarım asırdan fazla bir süre sonra, en üst düzey örnekler ciddi koleksiyoner değerlerine ulaştı ve bu 1970 Plymouth Road Runner 426 Hemi 4-vitesli hardtop modeli de nedenini kanıtlıyor.
Orijinal çamurluk etiketi, fabrika yayın belgeleri ve numaraları eşleşen şasi-güç aktarma organları ile belgelenmiş olan bu araç, klasik Chrysler sokak rekabetinin en keskin halini temsil ediyor.
Plymouth, Road Runner’ı 1968’den 1980’e kadar 13 model yılı boyunca üretti. Bu süreçte üç farklı B-body nesliyle devam eden model, daha sonra kompakt bir donanım paketine geçiş yaptı. İlk nesil, 1968’den 1970’e kadar 116 inçlik dingil mesafesiyle üretildi ve 1969’da Motor Trend Yılın Arabası ödülünü kazandı. 1971’den 1974’e kadar 115 inçlik platformda fuselage tarzında ikinci nesil geldi; bunu tek yıllık 1975 B-body üçüncü nesli ve 1976–1980 dönemindeki Plymouth Volaré çağı takip etti.

Güvenlik kuralları, sigorta ek ücretleri ve alıcı tercihlerinin 1970’lerde Detroit’i yeniden şekillendirmesiyle birlikte karoser stilleri de köklü bir değişim geçirdi. 1968 ile 1970 arasındaki ilk alıcılar iki kapılı direkli coupe, iki kapılı hardtop veya yalnızca 1969 ve 1970 modelleri için iki kapılı üstü açık versiyonu sipariş edebiliyorlardı. Ayrıca aerodinamik (ancak şüpheli görünümlü) 1970 Superbird hardtop da seçenekler arasındaydı.
1971’den 1974’e kadar Plymouth, Road Runner’ı yalnızca iki kapılı hardtop olarak sundu; 1975’te iki kapılı direkli coupe ve sonrasında ise kompakt Volaré coupeler eklenmişti.
Motor seçenekleri, bu “kuşun” tüm üretim süresi boyunca ününü belirledi. İlk nesil araçlar standart olarak 335 hp/425 lb-ft güç üreten 383 kübik inçlik dört karbüratörlü V8 ile gelirken, alıcılar 390 hp’lik 440 Altı Karbüratörlü veya 425 hp’lik 426 kübik inçlik Hemi versiyonlarına geçiş yapabiliyordu. Sonraki nesillerde 340, 400, 318 ve 360 V8’ler —hatta 1979’da 225 kübik inçlik bir Slant-Six— sunuldu. Bu motorlar farklı yıllarda 3 vitesli manuel, 4 vitesli manuel, 4 vitesli overdrive veya 3 vitesli TorqueFlite otomatik şanzımanlarla eşleştirildi.
1970’e gelindiğinde sigorta primleri ve Plymouth’un kendi Duster modeli ile yeniden tasarlanan E-body Barracuda’dan gelen rekabet, standart Road Runner üretimini dünya çapında 41.484 adede (36.861’i ABD’ye teslim edilen) ve en az 1.935 Superbird’e düşürdü. Hardtoplar 24.944 adetle listenin başında yer alırken, bunu 15.716 direkli coupe ve 824 üstü açık model takip etti. Motor altında ise 39.517 araç fabrikadan 383 V8 ile ayrıldı, 1.815’i yıl ortasında eklenen 440 Altı Karbüratörlü ile donatıldı ve sadece 152’si 426 Hemi’yi taşıyordu.
Bu 152 adetlik Hemi üretimi içinde Plymouth, 74 coupe, 3 üstü açık ve 75 hardtop birleştirdi. Hardtoplar 59 adet 4 vitesli manuel ve 16 adet TorqueFlite otomatik olarak ayrıldı. 1970 alıcıları daha düşük motorlarla 3 vitesli manuel, 4 vitesli manuel veya 3 vitesli otomatik şanzıman seçebilseler de, E74 Hemi seçeneğini işaretlemek 3.034 dolarlık temel hardtop fiyatına 871,45 dolar ekliyordu. A33 Track Pak ve N96 Air Grabber ile donatılan bir Hemi Road Runner’ın fiyatı kolayca 4.550 doları aşabiliyordu.
1970 için Road Runner Hemi, orijinal dokunuşlarının büyük bir kısmını kaybetmişti. 1968’de bu isim ilk kez piyasaya çıktığında, 2.289 Hemi motorunun neredeyse yarısı Road Runner’a takılmıştı (1.019 adet). Sadece iki yıl sonra bu oran onda bire düşmüştü (toplam 1.543 Plymouth ve Dodge arasında 426 kübik inçlik güçlü motorla donatılan 152 araç).
İlk üretimdeki bu oran, günümüze ulaşan 4 vitesli Hemi hardtopların neden Mopar hiyerarşisinin en üst sıralarında yer aldığını açıklıyor. St. Louis’de üretilen bu örnek, 20 Ocak 1970’de üretim bandından ayrıldı ve 30 yıldan fazla bir süre tek bir ailede kaldı. Ailenin himayesinde bir kez restore edildi, daha sonra kapsamlı mekanik ve kozmetik bir yenilemeden geçerek özel bir koleksiyona katıldı ve şu anda 59.195 mil yol yapmış durumda.
Fabrika EB5 Mavi Ateş Metalik rengiyle hem alt gövdesi hem de parlak tavanı kaplanan bu kaslı otomobil, kasıtlı bir “sleeper” (gösterişsiz ama güçlü) konfigürasyonuna sahip. Sipariş formunu dolduran kişi, opsiyonel kaput karartma ve fuselage toz izlerini eklemedi; geriye sadece beyaz V8W enine arka şeridi, Road Runner çamurluk çıkartmaları ve ince “Hemi” kaporta amblemleri güç seviyesine işaret ediyor. Dörtlü farlar, şelale tarzı ızgara, J45 kaput pimleri ve N96 Air Grabber hava girişi, bu büyük motorlu devin dış görünüşünü tamamlıyor.
İç mekanda, siyah kadife üst kapı çerçeveleri, kusursuz ve lekesiz durumda olan kömür grisi-siyah premium vinil koltuklarla eşleştirilmiş. Ahşap desenli orta konsol, 4 vitesli şanzıman kutusuna bağlı belirgin Hurst tabanca tutma vites kolu etrafında şekilleniyor. Tam fabrika göstergeleri arasında Tic-Toc-Tach da bulunuyor; buna bir Music Master 2 watt’lık AM radyo ve işlevsel Road Runner korna düğmeli ahşap desenli direksiyon simidi eşlik ediyor.
Air Grabber kaputunun altında orijinal 426 Hemi V8 yer alıyor; bu motor çift Carter 4 karbüratör aracılığıyla 425 hp güç ve 490 lb-ft tork üretiyor. Mopar uzmanı Frank Badalson, hem yağ karteri rayındaki VIN damgasının hem de son montaj damgasının fabrika orijinali olduğunu doğruladı. OE Gold Award sahibi Steve Bean, motoru, K-üyesini ve ön süspansiyonu concours standartlarına göre söküp yeniden inşa etti; blok yüzeyini Hemi Turuncusu ile kaplarken orijinal karter döküm numaralarını korudu.
Fabrika Track Pak donanımı, bu hardtop’u basit bir sergi parçasından çok daha fazlası yapıyor. Paket, 9¾ inçlik Dana 60 arka aksı, 3.54:1 Sure-Grip dişlileri, Hemi özel süspansiyonu, 7 kanatlı bir fan ve 26 inçlik bir radyatörü içeriyordu. Bunlara B51 güç ön disk frenleri de eşlik ediyordu. Alt kısımda passız şasi rayları ve zemin panelleri, fabrika alt kaplamasını korurken yeniden yapılmış direksiyon mekanizması, yeniden boyanmış torsion barları, yüzeyi yenilenmiş orijinal rotorlar, dengelenmiş şaft, yeni amortisörler ve doğru egzoz sistemini de barındırıyor.
Ciddi Mopar koleksiyoncuları, köken kanıtını neredeyse motor hacmi kadar önemserler ve bu Road Runner, donanımını sağlam bir belge zinciriyle destekliyor. Orijinal çamurluk etiketi —uygun 181 fabrika denetim damgasıyla birlikte— ve fabrika yayın belgeleri, denetim raporları ve damga fotoğraflarıyla birlikte bir belge kasasında saklanıyor.
59 adetlik benzersiz güç aktarma kombinasyonu, uzun süreli tek ailelik geçmişi ve concours standartlarında taze mekanik donanımıyla çok az 1970 B-body bu kadar çok özelliği bir arada barındırıyor. Doğrulanmış numaraları ve belgelenmiş geçmişi olan yatırım değerinde 4 vitesli Hemi Mopar arayan meraklılar için bekleyiş sona ermiş olabilir.
Bu 1970 Plymouth Road Runner, şu anda Illinois, Lake Villa’da bulunan Rev Muscle Cars tarafından 295.000 dolarlık bir fiyatla satışa sunuluyor. Bu fiyat onu kesinlikle elit koleksiyoner kategorisine yerleştiriyor ve aynı zamanda günümüz piyasasında en üst düzey, concours detaylı 1970 Hemi 4 vitesli hardtopların ulaştığı değerle uyumlu.


REV! Muscle Cars
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
